Özel sektörün bor sanayiine giriş engelinin faturasını Türkiye'nin nasıl ödediğine ilişkin en çarpıcı örnek, Solvay grubuna bağlı Belinka'ya (Slovenya) yapılan satışlar ile bu şirketin Türkiye'ye yaptığı satışlarda görülüyor. Belinka, sodyum perborat üretmek için Eti Holding'ten 1997 yılına kadar sadece Tinkal alırken 1988 yılından sonra, yalnız boraks almaya başladı. 

İlk bakışta, hammadde (tinkal) yerine ürün (boraks) satışı yapılması, ülke yararına olduğu izlenimini veriyor. Ancak, boraksın üretim maliyetleri dikkate alındığında, boraks satışlarının tamamen zararına yapıldığı görülüyor. 

Bir ton boraks üretmek için 2 ton tinkal kullanılması gerekir. Belinka'ya 1 ton tinkal 158.50 USD'a (fabrika fiyatı ile 140.- USD) satıldığı için, 1 ton boraksın hammadde fiyatı 280.- USD'a dolara karşılık geliyor. Halbuki bu şirkete yapılan boraksın satış fiyatı sadece 300 dolar. (FOB 320.-; Exworks 300.- dolar)

Etiholding, Belinka'ya 1 ton boraksı 320.- USD'a (fabrika fiyatı ile 290.-USD) satıyor. Eti Holding boraks satışlarında, hammadde dışındaki giderlerini dikkate almadığı için Belinka şirketi, aynı miktarda sodyum perborat üretmek için tinkal yerine boraks kullanıyor.

Etiholding'in uyguladığı bu fiyat politikası, boraks üretmek için yapılan yatırım harcamalarının Türkiye'nin değil, yabancıların yararına olduğunu gösteriyor.  

Etiholding, boraks üretmek için kullandığı yakıt, elektrik gibi yurt dışından ithal edilen girdilerle, işçilik, yatırımların amortismanını ve genel giderleri tamamen yabancı şirketlere bağışlıyor; bütçeye fayda değil zarar veriyor, enflasyonun artmasına neden oluyor. 

Etiholding bor madenlerini işletmiyor, adeta tüketiyor.